wykształciły się , grane przez żebrzących mnichów na fletach .
przydzielane są do czterech głównych kategorii: pieśni pracy, pieśni religijnych jak na przykład , utworów wykorzystanych na uroczystościach takich, jak: wesela, pogrzeby, festiwale matsuri, święto zmarłych , a także . thumb|259x259px|Noriko Awaya, zwana powszechnie „królową japońskiego bluesa”.
Lata 30.–50. XX wieku W latach 30. XX wieku znanym stylem muzycznym była muzyka jazzowa, która czerpała inspiracje z muzyki amerykańskiej i europejskiej. Dominowały także i rozwinięta pod koniec okresu Edo. W schyłkowej fazie lat 30. duży rozkwit osiągnął blues.
Hibari Misora i Hachirō Kasuga byli głównymi przedstawicielami muzyki enka, formy sentymentalnych ballad. Odmiana tradycyjnej muzyki japońskiej wykształciła się z popu tradycyjnego – .
Lata 60. / 70. / 80. XX wieku thumb|left|232x232px|Yellow Magic Orchestra – pionierzy muzyki elektronicznej Początki japońskiego rocka sięgają pierwszych lat 60. XX wieku, chociaż za oficjalną datę przyjmuje się 1968 rok. W latach sześćdziesiątych western rock i rock psychodeliczny wraz z subkulturą modsów został spopularyzowany przez The Rolling Stones, The Ventures i The Beatles.