Mongolii przyznane zostało prawo do zawierania umów handlowych z państwami trzecimi, jednak bez prawa utrzymywania zagranicznych placówek dyplomatycznych. Potwierdzone zostały ponadto dotychczasowe przywileje kupców rosyjskich na obszarze Mongolii oraz eksterytorialność placówek rosyjskich. Wbrew nadziejom Mongołów, postanowienia traktatu nie objęły terenów Mongolii Wewnętrznej.
Negocjacje i ustępstwa poczynione przez rząd Yuan Shikaia były krytykowane jako „zdrada” przez chińskich nacjonalistów, ale według rosyjskiego przedstawiciela uczestniczącego w rozmowach, rząd w Pekinie osiągnął dużo, zachowując znaczącą kontrolę nad terenami Mongolii, mimo braku sił wojskowych, które pozwoliłyby taką kontrolę wymusić. Udało mu się to głównie dzięki wykorzystaniu wpływów innych państw, które miały swoje interesy w regionie: Japonii i Niemiec. Układ zawarty w Kiachcie był przestrzegany przez wszystkie strony przez okres 4 lat. W grudniu 1919 roku, wykorzystując wojnę domową w Rosji, Chiny zerwały traktat i wprowadziły do Mongolii swoje wojska.
Przypisy
Linki zewnętrzne Treść traktatu w j. rosyjskim
Kategoria:1915 w Rosji Kategoria:Historia Chin 1912–1949 Kategoria:Mongolia w XX wieku