Z powodu tego surowca, od samego początku Starego Państwa ważny był jak największy dostęp do wybrzeża Morza Śródziemnego, aby umożliwić nieprzerwany łańcuch dostaw. Od czasów Średniego Państwa eksportowano także inne przedmioty i surowce, jak np. srebrne lub gliniane naczynia kultur śródziemnomorskich (np. naczynia minojskie) czy lapis lazuli. thumb|Drzewa i inne towary przywiezione z Punt, świątynia Hatszepsut (XVIII dyn.) W stosunkach handlowych z Nubią najważniejszą rolę odgrywało złoto. Dostawy złota docierały do Egiptu od początków Starego Państwa, ogromny wzrost nastąpił w czasach Średniego, a spadek w połowie Nowego Państwa. Wydobywano je i później, aż po okres rzymski, kiedy eksploatację przejęli Rzymianie. W czasach Średniego Państwa handel z Nubią został scentralizowany w jednym miejscu, w miejscowości Mirgisy, co pozwoliło państwu czuwać nad transakcjami handlowymi i najprawdopodobniej inkasować opłaty. Oprócz złota sprowadzano też z Nubii strusie pióra, heban, cenne kruszce oraz kość słoniowąDaumas 1973, s. 184-185.