Podczas śpiewania ruchy ciała i mimika są ograniczone. Pieśń przedłużona śpiewana jest przy akompaniamencie chordofonu morin chuur. Pieśń ogólna (tügeemel urtyn duu) – forma pośrednia pomiędzy pieśnią przedłużoną a skróconą, wykonywana przy okazjach nieformalnych, np. podczas pędzenia bydła po stepie. Pieśń skrócona (besreg urtyn duu) – popularna wśród grup zamieszkujących zachodnią Mongolię i Mongołów w autonomicznym regionie Sinciang w północnych Chinach, charakteryzuje się ograniczoną ornamentyką i prostszą strukturą, przez co tekst pieśni jest lepiej słyszalny zastosowaniem. Śpiewacy stosują puste sylaby i wykrzykniki. Pieśń skrócona śpiewana jest z reguły a capella.
Poszczególne grupy etniczne wypracowały własny styl urtyn duu i własny, charakterystyczny repertuar. W okresie socjalizmu władze wypromowały styl Chałchasów jako narodowy, przejmując chałchaskie urtyn duu na określenie wystandaryzowanej formy narodowej. Derbeci z ajmaku uwskiego mają „Niebieska Księgę Pieśni Derbetów” (Dörwöd Dyyny Chöch Dewter) – zbiór 360 pieśni. Nauka śpiewu urtyn duu odbywa się przez naśladowanie. Dzieci przysłuchują się śpiewającym rodzicom i krewnym, przy czym muszą zademonstrować swój talent samodzielnie wykonując pieśń, np. wśród Chałchasów pieśń gijngoo dziecięcych dżokejów w wyścigach konnych. Tak zaczynała m.in.