Czasy pruskie przyniosły dalszą zabudowę ulicy. W 1774 r. zbudowany został największy młyn wodny Herkules, zaś w 1789 r. wzniesiono Biały Spichlerz. W tym samym czasie powstały też budynki administracyjne oraz Dom Młynarza. W 1791 r. ul. Mennica ponownie zyskała połączenie z ul. Ku Młynom dzięki nowemu mostowi Młyńskiemu.
W latach 1815–1825 ulica została przedłużona na zachód po nowousypanej grobli, aż do ul. Focha. W późniejszym czasie odcinek ten otrzymał nazwę ul. Tamka.
W 1842 r. wszystkie zabudowania przejęła administracja pruska, rozpoczynając przebudowę zabudowań ulicy. W latach 1848–1849 rozebrano stare młyny, a w ich miejsce wzniesiono duży kompleks młyński, dzisiaj zwany młynami Rothera. W 1859 r. powstał Czerwony Spichlerz, a w 1899 r. zbudowano willowy budynek mieszkalny dla członków zarządu młynów (ul. Mennica 7).
Po II wojnie światowej przy ulicy powstała przystań WKS "Zawisza", zaś w latach 60. XX wieku zasypano kanał Międzywodzie, likwidując bezimiennny most w jej ciągu.
Nazwy Ulica w przekroju historycznym posiadała następujące nazwyCzachorowski Antoni red.: Atlas historyczny miast polskich. Tom II Kujawy. Zeszyt I Bydgoszcz. Uniwersytet Mikołaja Kopernika.