Trafił do oddziału saperskiego, w którym walczył do końca powstania. Po kapitulacji Załuskowie wyszli z ludnością cywilną. Udało im się zbiec z kolumny skierowanej do obozu w Pruszkowie. Do czasu wkroczenia wojsk sowieckich przebywali w Wiskitkach.

Po wojnie Po zakończeniu wojny rozpoczął pracę na stanowisku asystenta w SGGW. Następnie został kierownikiem ZZD Instytutu Naukowego Gospodarstwa Wiejskiego w Staniszowie k. Jeleniej Góry i w Rabie Wyżnej na Podhalu. W 1959 roku w Szczecinie zorganizował Zakład Hodowli Owiec WSR.

W 1961 roku obronił doktorat, trzy lata później habilitował się. W 1963 rozpoczął działalność w Olsztynie. Zorganizował tam Pracownię Doświadczalnictwa Zootechnicznego i Statystyki. W 1971 roku przeniósł się do Bydgoszczy. Tworzył tam Wydział Zootechniczny. W 1973 uzyskał tytuł profesora nauk rolniczych. Był organizatorem i kierownikiem Oddziału Instytutu Hodowli i Technologii Produkcji Zwierzęcej Filii WSP Poznań (1971–1972), zespołu Hodowli Zwierząt (1972–1975), Zakładu Hodowli Owiec i Trzody Chlewnej (1975–1976), a także – od 1976 – Zakładu Hodowli Owiec i Koni.

W pracy naukowej zajmował się żywieniem, gospodarką paszową, hodowlą zwierząt gospodarskich, a szczególnie hodowlą oraz genetyką owiec i koni.