W latach 1964–1967 był asystentem na wydziale historycznym American University w Waszyngtonie, wiosną 1968 był asystentem tymczasowym na wydziale historycznym Uniwersytetu Columbia.
W 1968 obronił dysertację Muscovite Imperial Claims to the Kazan Khanat: A Case Study in the Emergence of Imperial Ideology („Moskiewskie roszczenia imperialne do Chanatu Kazańskiego: studium powstania ideologii imperialnej”) i uzyskał stopień naukowy doktora nauk historycznych w specjalizacji: wczesna i nowożytna historia Rosji i Europy Wschodniej. W latach 1967–1971 był wykładowcą University of Iowa, od roku 1971 do 1992 profesor nadzwyczajny tego uniwersytetu. W 1975 był wykładowcą szkoły letniej Uniwersytetu Harvarda. Był beneficjentem ponad 25 grantów i stypendiów naukowych (Academic Awards and Post-Doctoral Fellowships), tym Fundacji Kościuszkowskiej.
Już w maju 1990, jako profesor wizytujący, wykładał przez miesiąc w Instytucie Nauk Społecznych Akademii Nauk USRR we Lwowie. Po proklamacji niepodległości Ukrainy (1991) rozpoczęła się jego współpraca z ukraińskim środowiskiem akademickim w kraju. W listopadzie 1992 został wybrany na zagranicznego członka rzeczywistego (akademika) Narodowej Akademii Nauk Ukrainy.