Diecezja (pot. biskupstwo, dawniej również kościół partykularnyMarian Żurowski, Kościół partykularny jednostką podstawowo-twórczą we wspólnocie wspólnot, Prawo Kanoniczne : kwartalnik prawno-historyczny 22/1-2, 25-32, 1979, str. 26-27.) – jednostka administracyjna w kościołach chrześcijańskich podległa biskupowi.
Jest zarządzana przez biskupa diecezjalnego, którego w zarządzaniu wspierają kuria, synod, kapituła katedralna, konsultorzy, rada kapłańska i rada duszpasterska.
W Kościołach wschodnich odpowiednikiem diecezji jest eparchia.
Etymologia thumb|375px|Diecezje administracji rzymskiej w roku 300 n.e. Pierwotnie „dioecesis” (z grec. – „dioikesis”) oznaczał zarządzanie domem, jednostką administracyjną lub sprawowanie zarządu w ogóle. Rzymianie używali go początkowo na oznaczenie terytorium będącego pod zarządem miasta („civitas”). Teren taki znany był przede wszystkim pod nazwą „ager” lub „territorium”, jednak we wschodnich prowincjach imperium nazywano go właśnie „dioecesis”. Z powyższych względów użycie tego słowa przyjęło się w słowniku chrześcijan, gdyż biskupi zwykle rezydowali w „civitas”, a obszar przez nich zarządzany pokrywał się z obszarem rzymskiej „dioecesis”. Diecezją od końca III wieku określano w Cesarstwie Rzymskim prowincje zarządzane przez legata, a później grupę prowincji, którą zarządzał wikariusz.