Wypukła powierzchnia zewnętrzna łuski potylicznej nosi na sobie guzowatość potyliczną zewnętrzną (protuberantia occipitalis externa), od której odchodzi kilka kres. Kresa karkowa górna (linea nuchae superior) uwypukla się, kierując się ku górze. Jednakże kresa karkowa najwyższa (linea nuchae suprema) może przebiegać jeszcze wyżej, aczkolwiek nie występuje ona stale. Jeśli występuje, zaznacza się też mniej wyraźnie. Kresa karkowa dolna (linae nucha inferior) leży niżej od poprzednich, odchodząc parzyście na boki od grzebienia potylicznego zewnętrznego (crista occipitalis externa), miejsca przyczepu więzadła karkowego. Powyżej wspomnianej guzowatości znajduje się płaszczyzna potyliczna (planum occipitale). Do części tej płaszcyzny przyczepia się mięsień potyliczno-czołowy, a ściślej jego brzusiec potyliczny, jednakże reszta tej powierzchni znajduje się pod skórą. Kolejną wyróżnianą płaszczyzną jest płaszczyzna karkowa (planum nuchale), służąca za miejsce przyczepu mięśni grzbietu, karku czy szyi.