cyt. za Arthur Symons, "William Blake", New York 1907, s. 150.. Za atak na księcia regenta, późniejszego króla Wielkiej Brytanii, Leigh Hunt wraz z bratem zostali skazani na dwa lata więzienia. Stoicyzm, z jakim Leigh Hunt znosił więzienie, zyskał powszechną uwagę i podziw. W celi Hunta odwiedzali m.in. lord Byron, Thomas Moore i Charles Lamb. Wiele z esejów pisanych dla „The Examiner” ukazało się później w formie książkowej.
Obrona poezji Johna Keatsa i koncepcji sztuki dla sztuki, którą Hunt przeprowadził w 1817 roku na łamach „The Examiner”, znacznie przyczyniła się do sukcesu autora Endymiona i inspirowała późniejszych twórców nurtu estetycznego w epoce wiktoriańskiej.
W późniejszych latach Hunt pisał dla wielu różnych gazet („The Reflector”, „The Indicator” i innych) recenzje, szkice krytyczne, eseje, opowiadania, wiersze i poematy. Najważniejsze z jego poezji to The Story Of Rimini, poemat oparty na popularnym motywie pochodzącym z Boskiej komedii Dantego, The Feast of the Poets i Foliage. W 1828 roku opublikował esej Lord Byron and his Contemporaries, w którym przeciwstawił się poglądom dawnego przyjaciela, budząc powszechne oburzenie i zarzuty o niewdzięczność.
W 1850 roku ukazała się jego trzytomowa autobiografia.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Urodzeni w 1784 Kategoria:Zmarli w 1859 Kategoria:Angielscy poeci romantyzmu Kategoria:Ludzie urodzeni w Londynie