Motywy antyżydowskie pojawiły się w wielu pismach autorów rzymskich (m.in. Juwenala, Tacyta). Tacyt określił Żydów jako lud nienawidzący całą resztę ludzkości i przypisał to ich religii. Walka o odzyskanie niepodległości nasiliła konflikty między Żydami i Rzymianami. Najbardziej wrogi judaizmowi cesarz Hadrian zakazał obrzezania. Po powstaniu Bar-Kochby nakazał wypędzenie i zakazał wstępu Żydom do Jerozolimy, a ziemiom żydowskim nadał nową nazwę: Palestyna – oraz poświęcił Świątynię Jerozolimską Jupiterowi. Wiele posunięć władz rzymskich wymierzonych w Żydów wiązało się z obawami przed prozelityzmem chrześcijan, którzy byli początkowo uważani za żydowską sektę.
Nowy Testament wspomina o edykcie Klaudiusza nakazującym wszystkim Żydom opuszczenie Rzymu (Dz 18,2). Swetoniusz w swojej biografii władcy (ok. ) pisał o tym samym dekrecie wydanym prawdopodobnie ok. , zaś powodem podanym przez tego rzymskiego historyka miały być zamieszki związane z Chrestosem:
Dokładne powody wydania edyktu nie są znane. Z Nowego Testamentu można wnioskować, że do ok. Żydzi rzymscy nie prowadzili sporów z chrześcijanami (Dz 28,21-22).