Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca 1941 r., został ewakuowany do Elisty, gdzie nauczał języka rosyjskiego i kałmuckiego w instytucie kałmuckim. Pod koniec lipca 1942 r. przybył do Karaczajewska. Po zajęciu miasta przez Niemców podjął kolaborację z okupantami. W 1943 r. wyjechał do III Rzeszy, gdzie pracował w Instytucie Wannsee. Następnie zaczął nauczać języki mongolski i turecki na uniwersytecie w Berlinie. Od stycznia 1944 r. pracował w instytucie Azji Wschodniej. Po zakończeniu wojny przez kilka lat ukrywał się przed Sowietami. W 1949 r. wyemigrował do USA, gdzie został profesorem na wydziale Dalekiego Wschodu uniwersytetu stanowego w Waszyngtonie. W 1968 r. zaczął wykładać na uniwersytecie w Bonn. Był też zagranicznym członkiem Fińskiej Akademii Nauk. Napisał wiele artykułów, recenzji i prac naukowych dotyczących lingwistyki i etnografii ludów wschodnich.
Bibliografia Władimir M. Ałpatow, Николай-Николас Поппе, 1996
Linki zewnętrzne Biografia Nikołaja N. Poppe
Kategoria:Druga emigracja rosyjska Kategoria:Rosyjscy językoznawcy Kategoria:Rosyjscy etnografowie Kategoria:Radzieccy kolaboranci III Rzeszy Kategoria:Urodzeni w 1897 Kategoria:Nauczyciele akademiccy University of Washington Kategoria:Zmarli w 1991