Historia Archeolodzy odkryli, że pomiędzy I a IV wiekiem, na południe od Białej Synagogi w Kafarnaum istniało niewielkie zgrupowanie skromnych domów, zgrupowanych wokół dwóch dużych połączonych z sobą dziedzińców wewnętrznych. Mury domostw zbudowane były z czarnych kamieni bazaltowych układanych na sucho, a płaskie dachy miały lekką konstrukcję. Długość bocznej krawędzi największej izby wynosiła 8,5 metrów, co wyróżniało ją od innych budynków w odkrytej części Kafarnaum. Najprawdopodobniej w połowie I wieku ściany tego pomieszczenia zostały wytynkowane od wewnątrz, co było związane ze zmianą jego funkcji. Dotychczasowe przeznaczenie mieszkalne zostało przekształcone w funkcję sakralną, a na zachowanych fragmentach tynku archeolodzy odkryli geometryczne wzory, kolorowe kwiaty, rysunki, oraz inskrypcje pisane w języku greckim, aramejskim i łacinie. Napisy wskazują na Jezusa jako „Pana i Chrystusa”. Znaczna część z tych napisów niestety nie jest czytelna. Sugeruje to jednak, że pomieszczenie to, mogło służyć jako miejsce pielgrzymek chrześcijan. Dodatkowym czynnikiem potwierdzającym to przypuszczenie jest fakt, że w warstwie tej nie znaleziono żadnych przedmiotów gospodarstwa domowego. Wydaje się więc, że pomieszczenie było od końca I wieku wykorzystywane jako miejsce spotkań wczesnej wspólnoty chrześcijańskiej Kafarnaum.