Od 1912 był profesorem, dziekanem i prodziekanem Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Lwowskiego. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w okresie II Rzeczypospolitej był kierownikiem Katedry Teologii Fundamentalnej na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Wykładał apologetykę. Od 1936 był profesorem w Seminarium Duchownym we Lwowie.
Udzielał się w działalności politycznej i społecznej. Podczas I wojny światowej w lutym 1918 został jednym ze stu członków Tymczasowej Rady Miejskiej we Lwowie. We Lwowie był organizatorem chrześcijańskiego ruchu zawodowego. Działał jako przywódca chadecji na obszarze Małopolski Wschodniej. W 1924 był współorganizatorem Zjednoczenie Chrześcijańskich Związków Zawodowych w Małopolsce Wschodniej. Był działaczem Polskiego Stronnictwa Chrześcijańskiej Demokracji. W 1925 został członkiem rady naczelnej Chrześcijańskiej Demokracji. W 1934 założył Związek (Zjednoczenie) Chrześcijańsko-Społeczne we Lwowie, ruch o charakterze prosanacyjnym. Później został działaczem Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem. W 1930 startując z listy BBWR został wybrany posłem na Sejm RP III kadencji (1930–1935). Był wieloletnim radnym Rady Miasta Lwowa w okresie II Rzeczypospolitej.