Stowarzyszenie Artystów Polskich „Rytm” – jedno z głównych ugrupowań sztuki polskiej dwudziestolecia międzywojennego, ściśle związane z Warszawą. Przyjmuje się, że powstało w 1922, ale istnieje też twierdzenie, że miało to miejsce pod koniec 1921, w efekcie spotkania Henryka Kuny, Eugeniusza Zaka i Wacława Borowskiego, trójki dawnych przyjaciół, którzy w niepodległej Polsce odnowili nawiązaną przed laty w Paryżu przyjaźń.
Historia i profil Stowarzyszenie zostało stworzone przez grupę artystów wywodzących się z krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, których część wspólnie dzieliła artystyczny emigracyjny los w Paryżu, współtworząc tam kolonię artystów na Montparnasse. Członków „Rytmu” zbliżały też zapatrywania polityczne. Wielu spośród nich było związanych z środowiskiem piłsudczyków.
Ugrupowanie – działające nieformalnie niemal przez cały okres istnienia – nie miało ściśle określonego programu artystycznego. Powstało, żeby promować nowe formy sztuki, jednakże te będące poza nurtem awangardy. Plasowało się w centrum polskiej sceny artystycznej – pomiędzy konserwatywnym środowiskiem Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych, a awangardowymi grupami konstruktywistów. Członkowie „Rytmu”, będąc umiarkowanymi w swych poglądach, starali się godzić tradycję z nowoczesnością.