Po wybuchu wojny został w sierpniu 1914 r. wraz z innymi aresztantami ewakuowany początkowo do więzienia w Orle nad Oką, a następnie na Butyrkach w Moskwie. 17 maja 1916 r. został skazany przez Moskiewską Izbę Sądową z art. 102 par. 1 kodeksu karnego za przynależność do warszawskiej organizacji SdKPiL na zesłanie do guberni irkuckiej. Tam pracował jako garbarz w gminie kimeltejskiej. Uwolniony podczas rewolucji lutowej, w marcu 1917 r. dotarł do Moskwy, gdzie działał w tamtejszej komórce SdKPiL. Został wówczas przyjęty do Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Rosji (bolszewików) z zaliczeniem stażu od 1904 r. i wziął udział w rewolucji październikowej.
W zrewoltowanej Rosji organizował terenowe Rady Delegatów Robotniczych i Chłopskich oraz lokalne komitety rewolucyjne. Następnie kierował warsztatami przy Zjednoczeniu Ekonomicznym Rad Delegatów Robotniczych w moskiewskiej dzielnicy . W 1919 r. znalazł się wśród członków moskiewskiej grupy Komunistycznej Partii Robotniczej Polski. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 r. w szeregach Armii Czerwonej. Po demobilizacji został oddelegowany do Moskwy, gdzie znów objął kierownictwo warsztatów szewskich.