Niewątpliwe jest zatem, że wsparcie rodzin wielodzietnych jako cel wprowadzonych zmian faktycznie mijało się z celem wsparcia dla rodzin najuboższych.
W latach 2007–2013 ulga prorodzinna przyjmowała formę ulgi bezzwrotnej, co w praktyce oznaczało, że opiekun prawny spełniający wszystkie warunki do objęcia ulgą w danym roku podatkowym mógł odliczyć jedynie tyle, na ile umożliwiał to płacony przez niego podatek, a właściwie determinujący wysokość tego podatku dochód. Przeciętna kwota odliczenia na jedno dziecko była najwyższa w 2008 r. (951 zł). Po spadku o 53% w 2009 r. (najprawdopodobniej na skutek zmiany skali podatkowej) bardzo powoli wzrastała. Jednak nawet w 2013 r. nie osiągnęła poziomu z 2008 r. Wysokość średniego odliczenia niezmiennie wskazywała zatem na korzystanie z odliczeń w niepełnej kwocie, nawet na jedno dziecko.