Następnie rozpoczął studia na wydziale elektrotechnicznym politechniki w Berlinie, uzyskując dyplom inżyniera elektrotechnika. Od 1907 roku pełnił funkcję sztabsoficera do specjalnych poruczeń w głównym zarządzie inżynierskim. Jednocześnie był docentem radiotechniki w wojskowej szkole elektrotechnicznej. W 1909 roku w stopniu podpułkownika został sztabsoficerem do specjalnych poruczeń generalnego inspektora oddziałów inżynieryjnych. Od 1910 roku wykładał w instytucie politechnicznym im. Piotra Wielkiego, zaś od 1912 roku w żeńskim instytucie politechnicznym. W tym samym roku uczestniczył w Międzynarodowej Konferencji Radiotelegraficznej w Londynie. W 1913 roku awansował na pułkownika. Był jednym z pierwszych na świecie konstruktorów stacji radionadawczych. Publikował w prasie specjalistycznej. Po wybuchu I wojny światowej – obok kariery akademickiej – został szefem sieci radiokomunikacyjnej łączącej Rosję z Wielką Brytanią i Francją. Wiosną 1918 roku wstąpił do wojsk Białych generała Antona Denikina. Pełnił funkcję zastępcy kwatermistrza w sztabie Armii Kaukaskiej. Od marca 1919 roku był profesorem matematyki i fizyki na wydziale elektrotechnicznym wołyńskiego instytutu politechnicznego w Żytomierzu, zostając po pewnym czasie jego dziekanem. W sierpniu 1920 roku przybył do Polski.