Od 1912 roku dowodził IV Korpusem Strzeleckim. Brał udział w I wojnie światowej. W początkowym okresie działań wojennych dowodził mieszanym oddziałem złożonym z resztków 4 Syberyjskiej Dywizji Strzeleckiej i 1 Brygady Strzeleckiej. We wrześniu 1914 roku awansował na generała majora. Od 1915 roku był szefem sztabu VI Syberyjskiego Korpusu Armijnego. Od kwietnia 1917 roku znajdował się w rezerwie oficerskiej przy sztabie piotrogrodzkiego okręgu wojskowego. W lipcu tego roku objął funkcję szefa sztabu 12 Dywizji Piechoty. Od października dowodził Dywizją. W kwietniu 1918 roku wstąpił do armii ukraińskiej. Otrzymał stopień generała lejtnanta. Objął obowiązki dowódcy II Korpusu Podolskiego. Pod koniec grudnia tego roku został aresztowany przez antyhetmańskich wojskowych, ale wkrótce wyszedł na wolność. Od stycznia 1919 roku dowodził I Korpusem Wołyńskim, zaś od kwietnia tego roku IX Korpusem Piechoty. W maju objął funkcję komendanta garnizonu miasta Równe. W czerwcu został dowódcą 1 Dywizji Północnej. Na przełomie października/listopada dowodził obroną Mohylowa Podolskiego przed atakiem wojsk Białych. Po dostaniu się do niewoli przewieziono go do Odessy, a stamtąd do Sewastopola, skąd ostatecznie trafił do Jekaterynodaru. W styczniu 1920 roku, po ewakuacji wojsk Białych z Noworosyjska, powrócił do Sewastopola.