Mikoła (Mikałaj) Szczahłou-Kulikowicz (biał. Мікола (Мікалай) Шчаглоў-Куліковіч; ros. Николай Щеглов-Куликович, Nikołaj Szczegłow-Kulikowicz; ur. 4 kwietnia 1896 roku na Smoleńszczyźnie lub 13 października 1896 roku w Moskwie, zm. 31 marca 1969 roku w Chicago) – radziecki śpiewak, dyrygent, muzykolog, działacz społeczno-kulturalny, kompozytor, pisarz i publicysta, emigrant.
Był z pochodzenia Białorusinem. W młodości mieszkał w Tule, gdzie śpiewał w cerkiewnym chórze. Ukończył szkołę cerkiewną w Moskwie. Następnie do 1925 roku pracował w miejscowym konserwatorium muzycznym. Jako śpiewak (alt) odbywał koncerty w różnych miastach ZSRR, jak też za granicą. W latach 30. zajmował się zbieraniem i badaniem ludowych pieśni Smoleńszczyzny. Przez pewien czas żył na Ukrainie. W 1936 roku zamieszkał w Mińsku, gdzie pracował jako redaktor muzyczny w Radiu Białoruskim. Od 1937 roku był dyrygentem orkiestry symfonicznej białoruskiego radiokomitetu. Współtworzył miński Teatr Opery i Baletu Białorusi. Pisał artykuły do pisma „Sowietskaja muzyka”. Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca 1941 roku powrócił do badań folklorystycznych muzyki białoruskiej, które zaowocowały opublikowaniem w 1943 roku zbioru pieśni w języku białoruskim pt. „Zbornik kupalskich i żniunych biełaruskich pieśniau”.