Strajk na Uniwersytecie Jagiellońskim w 1910 roku (Zimmermaniada) – protesty studenckie przeciwko zatrudnieniu ks. Kazimierza Zimmermanna na Uniwersytecie Jagiellońskim na przełomie 1910 i 1911 roku, zakończone czasowym zamknięciem uczelni.
Historia We wrześniu 1910 roku cesarz Franciszek Józef mianował ks. Kazimierza Zimmermanna wykładowcą socjologii na Uniwersytecie Jagiellońskim. Spowodowało to żywą dyskusję w prasie, gdyż czasopisma prawicowe wyrażały zadowolenie z powierzenia księdzu wykładu z drażliwej społecznie socjologii, natomiast prasa lewicowa wyrażała oburzenia na klerykalizację uczelni. Część studentów wyraziła także oburzenie z powodu otwarcia pierwszego wykładu Zimmermanna dla wszystkich chętnych, co uznali za manifestację klerykalności uczelni. Na tym wykładzie doszło do przepychanek i bójki pomiędzy studentami prawicowymi i lewicowymi, a w następnych dniach pojawiły się ulotki wzywające studentów do bojkotu zajęć Zimmermanna. Oburzenie, także grupy dotąd niezaangażowanej, wywołało złożenie przez UJ zawiadomienia o bójce do prokuratury. Przywódcami protestu byli Franciszek Sarnek, Czesław Kuźniar, Stefan Heltman oraz Jadwiga Bujwidówna.