Aby umożliwić precyzyjne analizowanie przekazywanych danych, umieszczono więc na nim magnetometr, dzięki czemu w każdej chwili można było określić orientację przestrzenną satelity względem ziemskiego pola magnetycznego. Satelita przebywał na orbicie około sześciu miesięcy, do 16 października 1973. Jego aparatura i urządzenia pokładowe pracowały bez awarii do momentu wejścia w gęste warstwy atmosfery, w których spłonął. Dane pomiarowe rejestrowano na magnetofonie podczas 540 obiegów Ziemi. Łączny czas obserwacji wyniósł około 900 godzin. Nawiązano z nim łączność 680 razy, a czechosłowacki nadajnik telemetryczny przekazał dane 264 razy. Kopernik 500 wykonał ogółem 2665 okrążeń wokół Ziemi, a ponieważ wszystkie przyrządy działały aż do ostatniej chwili, więc uzyskano z niego bardzo duży, a przy tym jednorodny materiał naukowy. Lot „polskiego” sztucznego satelity zakończył się pełnym sukcesem.