Intencją filantropów było, żeby Royal Vic był miejscem leczenia na wielkim kontynencie amerykańskim wszystkich pacjentów, niezależnie od ich rasy czy wyznania. Początkowo w szpitalu pracowało 150 osób, w tym 14 lekarzy.
Szpital zyskał stopniowo ogólne uznanie jako znaczący ośrodek nauczania i praktyki medycznej. W 1920 roku stał się ośrodkiem badawczym Uniwersytetu McGill, a w 1929 roku dr Wilder Penfield założył Montrealski Instytut Neurologiczny, położony w bezpośrednim sąsiedztwie szpitala. W 1958 roku wykonano w szpitalu pierwszy w Brytyjskiej Wspólnocie Narodów udany przeszczep nerki. Obecnie szpital jest częścią Centrum Zdrowia Uniwersytetu McGill.
Założenia architektoniczne szpitala były inspirowane nowogotyckim stylem Królewskiego Szpitala w Edynburgu, najstarszego szpitala w Szkocji wybudowanego w 1729 roku. Plan szpitala pozostawał pod wpływem pomysłów Florencji Nightingale jako szpital pawilonowy, w którym pomieszczenia dla chorych zaprojektowano tak, aby zapobiegać rozszerzaniu się zakażeń. Pierwszą część budynków szpitalnych ukończono w 1893 roku.