thumb|Zarządzenie w sprawie utworzenia getta w Łowiczu, 14 maja 1940 thumb|Pomnik Ofiar Obozu Zagłady w Treblince. Kamień upamiętniający Żydów z Łowicza Getto w Łowiczu – getto żydowskie w Łowiczu, utworzone przez Niemców, istniejące w latach 1940–1941.
Historia Getto utworzono w maju 1940 r., a ostateczne granice wytyczono jesienią 1940 roku. Teren getta obejmował ulice po północnej stronie Nowego Rynku w Łowiczu: Bielawską, Zduńską, Ciemną, Ciasną, część Sienkiewicza i część Browarnej, a także ul. Stanisławskiego, do rogu ul. Długiej. Teren został prowizorycznie ogrodzony drutem kolczastym, a następnie budując mur z cegieł ze zburzonej synagogi i drewniany parkan zabezpieczony drutem kolczastym.
Na terenie getta umieszczono ludność żydowską z Łowicza i okolicy, a także z Aleksandrowa Łódzkiego, Konstantynowa Łódzkiego, Zgierza, Strykowa, Łodzi. W sierpniu 1940 roku na terenie getta przebywało 8200 osób.
W getcie istniał Judenrat, którego przewodniczącym był B. Szapiro oraz żydowska policja pomocnicza.
Mieszkańcy getta pracowali przy porządkowaniu ulic i zbombardowanego dworca kolejowego w Łowiczu. Część także przy regulacji rzeki Bzura. Rzemieślnicy natomiast pracowali w specjalnie utworzonych warsztatach, mieszczących się w budynku dawnej szkoły żydowskiej na ul.