W czasie II wojny światowej tor został zniszczony stosunkowo nieznacznie Według „Encyklopedii Szczecina” został zniszczony w stopniu znacznym (zob. bombardowania Szczecina).. Umożliwiło to zorganizowanie pierwszych wyścigów kolarskich już w roku 1946 (po wymianie dwóch płyt betonowych). W latach 50. dwaj rzemieślnicy (z pomocnikami) pokryli całą powierzchnię jezdni betonową nakładką. W tym okresie kilkakrotnie zmieniali się administratorzy obiektu, co sprzyjało jego dewastacji (w czerwcu 1949 roku został uruchomiony jako obiekt Zarządu Miejskiego). Projekt istotnej modernizacji toru i jego otoczenia opracowano w latach 1968–1970.
Jezdnia toru została gruntownie wyremontowana przez Szczecińskie Przedsiębiorstwo Budownictwa Przemysłowego (1986–1987). Tor został zadaszony (w roku 1995 był jedynym zadaszonym torem w Polsce), zainstalowano oświetlenie, wybudowano parking, pomieszczenia administracyjne i sanitarne, halę sportową, hotel, drogi dojazdowe. Zagospodarowano otaczające tor tereny zielone. Już przed zakończeniem modernizacji – od roku 1980 – działał w obiekcie Ośrodek Przygotowań Olimpijskich. W sierpniu 1988 roku prace zakończono.