1903)Dobra łabiszyńskie należały do rodu Skórzewskich w latach 1763-1939. Pierwszy właściciel generał Franciszek Skórzewski (zm. 1773) ożenił się w 1755 r. z Marianną z Ciecierskich, która później była w bliskich stosunkach z królem Prus Fryderykiem II. Przypisuje się jej interwencję u króla pruskiego w 1772 r., która przyczyniła się do zajęcia przez Prusy ziem nad Notecią (w tym majątku łabiszyńskiego), nie ujętych w traktacie rozbiorowym. Kolejnym właścicielem był syn Franciszek Skórzewski (1768-1832), który wzniósł rezydencję w Lubostroniu. Uczestniczył on w przywracaniu polskiej administracji podczas Księstwa Warszawskiego, był posłem na sejm i marszałkiem bydgoskiego sejmiku. Kolejnym właścicielem był Arnold Skórzewski (zm. 1862) – poseł na sejm pruski, działający na rzecz Polaków, czynny uczestnik powstania listopadowego, adiutant gen. Dezyderego Chłapowskiego, odznaczony Złotym Krzyżem Orderu Virtuti Militari. Kolejny dziedzic Leon Skórzewski (1845-1903) był ułomny fizycznie, lecz aktywny społecznie i politycznie. Sprawował m.in. funkcję wiceprezesa Koła Polskiego w parlamencie niemieckim. Nie będąc żonaty, przed śmiercią przekazał majątek krewnemu Włodzimierzowi Skórzewskiemu. Jego dziełem jest m.in. rzeźba atlasa na szczycie kopuły pałacu w Lubostroniu. W latach 1903–1912 właścicielem majątku był Witold Skórzewski (zm.