Następnie sformował brygadę piechoty, która weszła w skład 1 Dywizji Strzeleckiej. Latem 1919 r., gdy Korpus został przeformowany w Armię Północno-Zachodnią, awansował do stopnia generała majora, zaś w październiku tego roku generała porucznika. Podczas ofensyw na Piotrogród dowodził 1 Dywizją Strzelecką. Po internowaniu Armii Północno-Zachodniej przez Estończyków na pocz. 1920 r., wszedł w skład komisji sanitarnej do spraw walki z epidemią tyfusu gen. Gorbatowskiego. Następnie zamieszkał w Rewlu. Prawdopodobnie w latach 30. przybył do Polski.
OdznaczeniaBiografia Antona F. Dzierożynskiego Order Świętego Stanisława 3 klasy (01.08.1900), 2 klasy (06.12.1909) Order Świętej Anny 3 klasy (29.08.1905); 2 klasy (06.12.1913); 2. art. (09.01.1915); Order Świętego Włodzimierza 4 klasy (21.12.1914); 3 klasy (14.12.1916) Order Świętego Jerzego (VP 25.06.1916); Przypisy
Linki zewnętrzne Kolejna biografia Antona F. Dzierożynskiego Inna Biografia Antona F. Dzierożynskiego
Bibliografia Nikołaj N. Rutycz, Белый фронт ген. Юденича.