Swoje wykłady prowadził także w Oficerskiej Szkole Inżynierii, Wyższej Szkole Inżynierii Wojskowej i Państwowej Szkole Higieny.
W 1916 sam zgłosił swoją kandydaturę na docenturę w katedrze Budowy Wodociągów i Kanalizacji, a 1 kwietnia 1919 został mianowany profesorem zwyczajnym na Wydziale Inżynierii Wodnej Politechniki Warszawskiej.
24 września 1919 odbyły się ponowne wybory rektora PW, Radziszewski w trzecim głosowaniu zdobył najwięcej głosów. Urząd rektora sprawował przez dwie kadencje. W 1920, kiedy wojska bolszewickie znalazły się pod Warszawą, większość studentów wstąpiła na ochotnika do wojska, natomiast wykładowcy akademiccy oddali się do dyspozycji Rady Obrony Państwa. Większość zabudowań Politechniki Warszawskiej zostało oddane pod władanie wojska, a Gmach Główny zajął sztab generała Józefa Hallera. Po 15 sierpnia 1920, Politechnika Warszawska znów rozpoczęła swoją pracą. Na przełomie 1921/1922, Radziszewski ustąpił z funkcji rektora Politechniki Warszawskiej, jak również nie przyjął trzeciej z rzędu nominacji na to stanowisko. Wówczas powołano prof. Antoniego Ponikowskiego. Radziszewski pełnił funkcję prorektora w latach 1921/1922 i 1922/1923. Z jego inicjatywy powstało profesorskie Koło Opiekuńcze Komisji Wydawniczej, do jego głównych zadań należało zaopatrywanie studentów w podręczniki.