Na początku 1940 r. został wraz z żoną i dwojgiem dzieci wysiedlony przez Niemców ze swojego mieszkania na łódzkim Osiedlu im. Montwiłła-Mireckiego przy al. Unii 18 (obecnie al. Unii Lubelskiej) i był przetrzymywany w obozie na ul. Łąkowej. Po zakończeniu II wojny światowej powrócił razem z rodziną na łódzkie osiedle i osiadł w sąsiednim domu przy ul. Daniłowskiego, gdzie – wkrótce potem owdowiały – mieszkał aż do śmierci z córką, Eugenią. Pracował jako urzędnik do 1952 r., kiedy przeszedł na rentę. Działał w Związku Bojowników o Wolność i Demokrację, został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł jako ostatni spośród „dziesięciu z Pawiaka”.
Bibliografia Jak nas uwolniono z Pawiaka, „Republika”, R. XIII, nr 116 z 28 IV 1936 r., s. 7-8 Ostatni z „Dziesięciu z Pawiaka”, oprac. Józef Kozłowski, „Stolica” 1964, nr 27, s. 7. Aleksander Kochański, Mazowszanie w rewolucji październikowej, „Notatki Płockie”, R. XII, 1967, nr 3/4, s. 5-6 Księga Polaków uczestników rewolucji październikowej 1917-1920. Biografie, oprac. L. Kalestyńska, A. Kochański, W. Toporowicz, Warszawa 1967, s. 415 Krystyna Kolińska, Był ostatnim…, „Stolica” 1971, nr 18, s.