Historia Kamieniołom eksploatowany był od drugiej połowy XIX wieku. Najstarsze dokumenty dotyczące jego eksploatacji pochodzą z 1883. Uzyskiwane tutaj kamienie wykorzystywane były do regulacji hydrotechnicznej Sanki, a później również do budowy dróg. W 1961 zakończono jego eksploatację, kamieniołom zarastał chaszczami i ulegał niszczeniu. W 2004 gmina Żegocina podjęła decyzję o wykonaniu tutaj parku geologicznego i biwaku rekreacyjnego. Na dnie wyrobiska kamieniołomu utworzono pole biwakowe z ławkami, na którym wykonano zadaszoną wiatę, murowany z kamieni kominek grillowy, krąg do palenia ogniska. Zamontowana obok tablica informacyjna z ilustracjami opisuje historię kamieniołomu i jego budowę geologiczną. Uroczyste otwarcie nastąpiło 27 października 2005.
Budowa geologiczna Powierzchnia kamieniołomu wynosi około 50 arów. Jest to typowe odsłonięcie fliszu karpackiego z równoległymi, ułożonymi na przemian warstwami łupków i piaskowców, w których znajdują się dobrze widoczne strzałki kalcytowe. Występują również warstwy zlepieńców z niewielkimi okruchami węgla kamiennego. Warstwy mają grubość 10–30 cm, a najgrubsza warstwa piaskowca – 50 cm. Zapadają pod kątem około 40° na południe. Występujące w kamieniołomie piaskowce, a szczególnie łupki, są podatne na wietrzenie.