Ludwikowi Szacińskiemu przypisuje się powołanie Norweskiego Towarzystwa Fotograficznego oraz Związku Zawodowego Fotografów, których był przewodniczącym. W 1882 roku otrzymał norweskie obywatelstwo. W 1888 roku otrzymał stanowisko Królewskiego Fotografa. W jego atelier, przy ulicy Karl Johansgata 4, fotografowali się m.in. rodzina królewska, szwedzka arystokracja, artyści. Szaciński współpracował także z policją. Robił portrety zatrzymanych prostytutek.
Za swoje prace zdobył nagrody m.in. w Paryżu, Wiedniu, Dreźnie, Filadelfii, Christianii. Był miłośnikiem polowań i łowienia ryb. Należał do norweskiego Towarzystwa Łowieckiego.
8 lipca 1894 roku popełnił samobójstwo w domku myśliwskim na wyspie Ormøya. Pochowano go z honorami. Po śmierci męża Hulda Hansen dalej prowadziła jego atelier. Firma działała do 1914 roku.
Przypisy
Bibliografia M. Sokół-Rudowska Ludwik Szaciński – powstaniec i fotograf w: Polacy w Norwegii (XIX-XXI w.) wybór materiałów źródłowych, Archiwum Państwowe w Krakowie, Kraków 2010.
Linki zewnętrzne Fotografie Ludwika Szacińskiego w bibliotece Polona
Kategoria:Ludzie urodzeni w Suwałkach Kategoria:Oficerowie kawalerii powstania styczniowego Kategoria:Polscy fotografowie Kategoria:Urodzeni w 1844 Kategoria:Zmarli w 1894