Przemysłu Obronnego przy Radzie Komisarzy Ludowych ZSRR, od 3 marca 1941 do 16 lutego 1942 ludowy komisarz amunicji ZSRR, od lutego 1942 do stycznia 1946 zastępca ludowego komisarza amunicji ZSRR. Od marca 1943 członek Zarządu Rakietowego. 18 listopada 1944 mianowany generałem majorem służby inżynieryjno-artyleryjskiej. Od stycznia do marca 1946 I zastępca ludowego komisarza przemysłu rolniczego ZSRR, od marca do 26 czerwca 1946 zastępca ministra, a od 26 czerwca do 14 marca 1951 minister przemysłu rolniczego ZSRR.
We wrześniu 1951 skazany na 3 lata pozbawienia wolności, 21 lutego 1952 wykluczony z WKP(b).
W 1953 zwolniony z więzienia i przyjęty do KPZR, w lipcu-sierpniu 1953 dyrektor Państwowego Związkowego Instytutu Naukowo-Badawczego nr 642 w Moskwie, 1953-1955 zastępca ministra przemysłu obronnego ZSRR, od 2 kwietnia 1955 do 10 maja 1957 minister ogólnego przemysłu maszynowego ZSRR. 1959-1960 starszy pracownik naukowy Instytutu Marksizmu-Leninizmu przy KC KPZR. 1960 członek Państwowego Komitetu Naukowo-Ekonomicznego Rady Ministrów ZSRR, 1961-1963 zastępca przewodniczącego Rady Naukowo-Technicznej Państwowego Komitetu ds. Automatyzacji i Inżynierii Rady Ministrów ZSRR, od 1963 do śmierci przewodniczący tego Komitetu. Był deputowanym do Rady Najwyższej Rosyjskiej FSRR.