Przez wiele lat zajmował się pracą reżyserską najpierw w Łodzi, a później w Warszawie. mały|Grób Stanisława Daczyńskiego na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. W latach 1946–1949 był wykładowcą, a w latach 1948–1949 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Aktorskiego warszawskiej PWST.
Na emeryturę przeszedł w 1964 roku.
Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 71-3-25).
Kariera sceniczna Początki 11 XII 1914: Napaść Henri Bernstein, reż. Kazimierz Wroczyński – jako Juljan Merital (Teatr Polski, Warszawa) 22 I 1915: Dwie kaczki Alfred Athis i Tristan Bernard, reż. Kazimierz Wroczyński – jako Operator kinematograficzny (Teatr Polski, Warszawa).
lata 20. 12 V 1920: Papierowy kochanek Jerzy Szaniawski – jako Pierrot (Teatr Reduta, Warszawa) 28 I 1922: Ogród młodości Tadeusz Rittner, reż. Ludwik Solski (Teatr Maska, Warszawa) 1 II 1923: To, co najważniejsze Nikołaj Jewreinow, reż. Karol Borowski – jako Student (Teatr Polski, Warszawa) 11 XII 1923: Okręt do Kanady Charles Vildrac, reż. Aleksander Węgierko – jako Segard (Teatr Mały – scena Teatru Polskiego, Warszawa) 8 XI 1924: Król Henryk IV William Shakespeare, reż. Ryszard Ordyński – jako Davy (Teatr Polski, Warszawa) 3 XII 1924: Święta Joanna (sztuka) George Bernard Shaw, reż.