3 maja 1926 prezydent RP nadał mu stopień kapitana ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1925 i 3. lokatą w korpusie oficerów łączności. Od 1928 był oficerem 6 pułku lotniczego we Lwowie. Od maja 1929 do września 1930 dowodził 64 eskadrą liniową, a od października 1934 do maja 1935 63 eskadrą towarzyszącą. W międzyczasie (grudzień 1934–styczeń 1935) był słuchaczem kursu w Dęblinie. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 4. lokatą w korpusie oficerów aeronautyki. W listopadzie 1937 został dowódcą IV dywizjonu towarzyszącego 6 pułku lotniczego we Lwowie. Później przeniesiony w stan spoczynku.
Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez Sowietów. W 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 (został wymieniony na liście wywózkowej 72/1-26 oznaczony numerem 587; tożsamość została podana jako Kazimierz Wianiecki).