W 1968 wydał zbiór opowiadań Opowieści migrującej mewy, z którego największy rozgłos uzyskała krótka powieść Pantera. Jej głównym bohaterem jest fellach Abu Ali Szahin, dawniej uczestnik walk przeciwko francuskim władzom mandatowym, zaś w niepodległej Syrii nadal uciskany przez potężnego feudała. Narrator utworu gloryfikuje postawę fellachów, walczących przeciwko obcej dominacji, potępiając właścicieli ziemskich, zarzucając im rozkradanie majątku narodowego i bezwzględne traktowanie chłopów. Główny bohater powieści, nie mogąc opłacić 70-procentowej daniny na rzecz feudała, pobił poborcę podatkowego, który go poniżał i groził. Z tego powodu został pobity przez policję, po czym zbiegł z domu i ukrył się w górach; w czasie pościgu zabił dwóch żandarmów. Wielokrotnie napadał na majątki feudałów, by ich majątek przekazywać ubogim. Ostatecznie jednak, wydany przez krewnego, został schwytany, skazany na śmierć i powieszony. Hajdar Hajdar ukazał Abu Alego Szahina jako reprezentanta całej grupy społecznej, którego historia i poświęcenie, chociaż w pierwszej chwili nie zostały należycie zrozumiane, zostaną zapamiętane i przyniosą owoce w przyszłości. Bohater jest osobą dumną i niepokorną, wyprzedzającą swoje czasy, niegodzącą się na upokorzenia, które inni przyjmują jako konieczne.