Luciano Pavarotti, José Carreras, Wiesław Ochman, Krystian Ochman oraz Piotr Beczała.
Spinto Tenor spinto charakteryzuje się jasnością i wysoko położonym brzmieniem typowym dla tenora lirycznego, ale dysponuje większą siłą głosu, co pozwala mu „wypychać” dźwięk w dramatycznych kulminacjach przy mniejszym wysiłku niż w przypadku jego lżejszych odpowiedników. Tenorzy spinto mają ciemniejszą barwę głosu niż tenorzy liryczni, nie osiągając jednak tak ciemnego brzmienia, jak wielu tenorów dramatycznych. Niemieckim odpowiednikiem typu spinto jest Jugendlicher Heldentenor.
Przykładem tenora spinto jest m.in. Plácido Domingo.
Dramatyczny Znany również jako tenore robusto, charakteryzuje się emocjonalnym, dźwięcznym i niezwykle potężnym, jasnym oraz heroicznym brzmieniem. Zakres głosu tenora dramatycznego rozciąga się od około B2 do B4, przy czym niektórzy potrafią śpiewać aż do C5. Wielu odnoszących sukcesy tenorów dramatycznych historycznie unikało jednak podczas występów tak pożądanego wysokiego C. Ich dolny rejestr często sięga tessitury barytonowej, a niekiedy nawet kilku nut poniżej C3, dochodząc do A♭2.
Niektórzy tenorzy dramatyczni mają bogaty i ciemny kolor głosu (jak dojrzały Enrico Caruso), podczas gdy inni (jak Francesco Tamagno) posiadają jasną, stalową barwę.