W XX wieku znacznie poszerzono repertuar takich środków i nadano im bardziej samodzielną rolę kompozycyjną. postulowali objęcie twórczością muzyczną odgłosów życia codziennego i maszyn, a rozwój muzyki konkretnej, elektronicznej i umożliwił komponowanie z nagrań głosu, instrumentów, przyrody i otoczenia, ich przekształcanie oraz konstruowanie nowych brzmień za pomocą urządzeń elektronicznych. W części takiej muzyki podstawą organizacji stają się nie pojedyncze nuty i interwały, lecz kształty widmowe, przebiegi czasowe, tekstury brzmieniowe i przemiany jednych brzmień w inne.
Właściwości i klasyfikacja Pojęcie dźwięku ma wymiar fizyczny i słuchowy. W ujęciu fizycznym oznacza zaburzenie falowe rozchodzące się w ośrodku sprężystym, a w ujęciu percepcyjnym – wywołane nim wrażenie słuchowe. Fizyczny przebieg dźwięku można opisywać za pomocą częstotliwości, natężenia i widma oraz ich zmian w czasie; odpowiadają im w przybliżeniu słuchowe wrażenia wysokości, głośności i barwy. Zależności te nie są jednak jednoznaczne, ponieważ każda z właściwości słuchowych może zależeć od kilku cech fizycznych, a także od przebiegu czasowego dźwięku.