Został awansowany do stopnia kapitana rezerwy piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku. Był oficerem rezerwowym zatrzymanym w służbie czynnej odpowiednio 2 pułku strzelców podhalańskich w Sanoku w 1923 i 6 pułku strzelców podhalańskich w Stryju. W 1928 był zweryfikowany z lokatą 22 i służył w 6 pułku strzelców podhalańskich. 2 kwietnia 1929 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1929 roku i 76. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 6 lipca 1929 roku został przeniesiony do 2 pułku strzelców podhalańskich w Sanoku na stanowisko dowódcy batalionu. Do 1939 był II zastępcą dowódcy (kwatermistrzem) 2 pułku strzelców podhalańskich. W Sanoku w latach 30. był członkiem sanockiego koła Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego.
thumb|left|200px|Nagrobek Stanisława Stahlbergera Po wybuchu II wojny światowej w okresie kampanii wrześniowej 1939 został dowódcą batalionu nadwyżek (drugiego rzutu) 2 pułku strzelców podhalańskich w składzie Ośrodka Zapasowego 22 Dywizji Piechoty Górskiej, który został rozbity 11 września w Samborze.
Zmarł 17 stycznia 1959 i został pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera LXIV-4-13).