Wraz z rozwojem turystyki i komunikacji samochodowej podjęto decyzję o rozbudowie bazy turystycznej na przynajmniej 150 miejsc. W latach 1908–1910 zajazd przebudowano. Powstały wówczas problemy własnościowe terenów na przełęczy, które były historycznie własnością archidiecezji wrocławskiej. W momencie wybuchu I wojny światowej nowy biskup wrocławski Adolf Bertram, który zastąpił zmarłego w marcu 1914 roku kard. Georga Koppa, podpisał 17 listopada 1917 roku z MSSGV umowę, aby po zakończeniu wojny nie mogło dojść do ewentualnych zmian własnościowych. Zapisanie kolejnej tamtejszej parceli na Maxa Schreibera, właściciela huty szkła w Rapotínie, pozwoliło na wybudowanie na przełęczy jeszcze jednego schroniska, które powstało w 1917 roku (obiekt A) pod nazwą Max Schreiber Schutzhaus. W swojej ostatniej woli, Schreiber zastrzegł jednak, aby w nowym schronisku część pomieszczeń przeznaczona była dla strażaków. Obie budowle po pewnym czasie połączono (obiekt A+B), a w 1929 roku zmodernizowano. Budynki należały wówczas do niemieckiej właścicielki Marie Mattner.