Józef Marceli Kopicz (ur. 31 stycznia 1902, zm. po 17 października 1939 w Lesie Szpęgawskim) – polski lekarz psychiatra.
Życiorys Dzieciństwo spędził w Lidzbarku Welskim, od 1918 do włączenia w granice Polski był członkiem brodnickiego oddziału Straży Ludowej. W 1920 wyjechał do Poznania, gdzie studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego. Promotorem obronionej w grudniu 1925 pracy dyplomowej był prof. Antoni Jurasz, przez kolejne trzy lata pracował jako lekarz domowy, w międzyczasie ożenił się. Na ten okres datuje się zainteresowanie Józefa Kopicza zaburzeniami psychicznymi, w 1928 otrzymał propozycję pracy na oddziale psychiatrycznym szpitala w Wejherowie. Po trzech latach oddział rozwiązano, a dr. Kopicz został prymariuszem w szpitalu psychiatrycznym w Kocborowie. Stale pogłębiał swoją wiedzę i umiejętności, co sprawiło, że szybko awansował na stanowisko dyrektora do spraw medycznych. Prowadził badania nad psychozami o podłożu schizofrenicznym oraz powiązanymi z zaburzeniami somatycznymi m.in. poporodowymi. W 1936 wspólnie z Tadeuszem Bilikiewiczem napisał artykuł naukowy "O leczeniu schizofrenii wstrząsem insulinowym". Podczas mobilizacji zgłosił się do Wojska Polskiego, ale nie został wcielony w szeregi armii.