Panowanie Teodoryka Teodoryk przyjął, podobnie jak Odoaker, tytuł patrycjusza i uznawał cesarza za swojego nominalnego zwierzchnika. Powstało państwo, w którym dzięki zręcznej polityce Teodoryka, udało się żyć w pokojowym współistnieniu dwóch całkowicie odmiennych nacji. Sam władca porzucił germańskie zwyczaje i otoczył swój dwór przepychem na wzór Bizancjum, a sam nosił się w kolorze cesarskiej purpury. Znajomość obu dworów cesarskich pomagała mu w kontaktach z Rzymianami, a za pośrednictwem swego urzędu realizował oczekiwania ludu w zakresie ciągłości struktur państwowych.
Po śmierci Teodoryka
Następcy Teodoryka nie potrafili utrzymać w ryzach swoich poddanych i zachować pokojowych relacji z cesarzem. Wojna z Bizancjum rozpoczęła się w 535 r., po zamordowaniu sprawującej władzę w Italii córki Teodoryka Amalasunty przez jej kuzyna Teodahada, z którym dzieliła władzę. Zbrodnia popełniona na Amalusancie stanowiła dla bizantyjskiego cesarza Justyniana Wielkiego okazję do likwidacji władzy Ostrogotów, i doprowadziła w końcu do ostatecznego upadku państwa. Najważniejsze bitwy stoczono pod Brundisium (547 rok), pod Sena Gallica (551 rok) i pod Busta Gallorum (552 rok). Po ostatniej bitwie w 553 rok, kiedy to ostatni król Teja zginął w bitwie pod Mons Lactarius, Ostrogoci zostali ostatecznie pokonani.