W czasie I wojny światowej przystąpiła do Czerwonego Krzyża. Następnie razem z ojcem i mężem udała się na emigrację przez Czarnogórę i Albanię do Włoch. W 1919 Krivokućinowie wrócili do pierwotnego miejsca zamieszkania, ale ich majątek został rozgrabiony. Schorowany mąż przyszłej mniszki jeszcze w tym samym roku zmarł. Dwa lata później wdowa wstąpiła do jedynego żeńskiego klasztoru prawosławnego w Jugosławii – monasteru Novo Hopovo, prowadzonego przez mniszki rosyjskie z dawnego monasteru Narodzenia Matki Bożej w Leśnej.
W 1932 Melania (Krivokućin) była już ihumenią monasteru Kuveždin i kierowała 50-osobową wspólnotą monastyczną. W 1936 mniszki otworzyły drugi żeński klasztor, monaster Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni w Belgradzie, którym ihumenia Melania kierowała przy pomocy rosyjskiej mniszki Angeliny (Graczowej). Pod kierunkiem Melanii formację duchową uzyskała liczna grupa mniszek, które następnie same były ihumeniami nowych serbskich monasterów.