Od 1921 dowódca Dywizji Pancernej, później dowódca 250 pułku 84 Dywizji Strzeleckiej 2 Moskiewskiego Korpusu Strzeleckiego, następnie na kursach Wyższej Taktyczno-Strzeleckiej Szkole Kadry Dowódczej Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej im. III Międzynarodówki „Wystrieł”, potem dowódca batalionu 95 Dywizji Strzeleckiej, od 1931 zastępca szefa 52 UNR ds. operacyjno-gospodarczych, od 1932 studiował w Akademii Wojskowej im. Frunzego w Moskwie. Od I 1934 szef działu gospodarczego Głównego Zarządu Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych Armii Czerwonej, później główny kwatermistrz 5 Korpusu Zmechanizowanego. Od 1937 zastępca dowódcy Moskiewskiego Okręgu Wojskowego ds. zaopatrzenia, od 1938 główny kwatermistrz tego Okręgu. 16 VIII 1938 mianowany kombrigiem, a 4 VI 1940 generałem majorem służb kwatermistrzowskich. Po ataku Niemiec na ZSRR zastępca naczelnika tyłów i później kwatermistrz Frontu Południowego (brał udział w operacji barwienkowsko-łozowskiej i charkowskiej), Frontu Północno-Kaukaskiego, Południowo-Zachodniego (XII 1942 - X 1943) i 3 Frontu Ukraińskiego.