Giacinto Maria Faccio OFM (ur. 1912, zm. 19 stycznia 2003 w Al-Ma’adi w Kairze) − włoski franciszkanin, duchowny katolicki, Kustosz Ziemi Świętej w latach 1950-1955.
Życiorys W 1927 wstąpił do nowicjatu w klasztorze w Barbarano Vicentino w prowincji weneckiej Zakonu Braci Mniejszych pw. św. Antoniego z Padwy. Pierwszą profesję złożył 18 września 1928. Następnie zdobywał wykształcenie średnie i przygotowywał się do przyjęcia święceń kapłańskich w kolegiach swojej prowincji zakonnej (Padwa, Werona, Motta di Livenza). Śluby wieczyste złożył 28 lipca 1933. Został wyświęcony na kapłana 19 lipca 1936 w Kościele pw. św. Ignacego w Rzymie. Przełożeni skierowali go na studia specjalistyczne z teologii na rzymskie Antonianum. W 1939 uzyskał tytuł doktora teologii, broniąc pracę "De Divinitate Christi iuxta S. Paulum ad Rom. 9,5". W latach 1939–1940 pogłębił swoją znajomość Pisma Świętego, uzyskując tytuł lektora generalnego (wł. lettore generale) we Franciszkańskim Studium Biblijnym w Jerozolimie. Po wybuchu II wojny światowej został zatrzymany i dzięki interwencji o. Eugene Hoade OFM, trafił 5 października 1940 do miejsca internowania włoskich franciszkanów w Ziemi Świętej w Emmaus El Qubeibeh. Na służbę w Kustodii Ziemi Świętej przeszedł oficjalnie 7 listopada 1941.