thumb|Początek drugiej księgi Ars maior Donata w rękopisie z XI wieku, z notami marginalnymi średniowiecznych czytelników Ars maior („Sztuka większa”, „Podręcznik większy”) – druga część dzieła poświęconego gramatyce łacińskiej, napisanego w połowie IV wieku przez Eliusza Donata. Pierwsza część to Ars minor („Sztuka mniejsza”). Ars maior była od IV do XVIII wieku podręcznikiem do nauki języka łacińskiego. Używano jej powszechnie podczas nauki w trivium. W niektórych rękopisach i wydaniach występowała pod nazwą Ars Grammatica („Sztuka gramatyczna”), w innych ten tytuł odnosił się do całego zbioru dzieł Donata, składającego się z Ars minor i Ars maior.
Zawartość Ars maior składa się z trzech ksiąg. W księdze pierwszej Donat omówił artykulację, litery, sylaby, stopy, akcenty i interpunkcję. Księgę drugą poświęcił częściom mowy. Rozszerzała one informacje zawarte w Ars minor. Pierwszy rozdział zawierał definicję, właściwości i odmianę rzeczowników, drugi przyimków, trzeci czasowników, czwarty przysłówków, piąty imiesłowów, szósty spójników, siódmy przyimków, ósmy wykrzykników. Trzecia księga omawiała barbaryzmy, solecyzmy, metalplazmy i inne dopuszczalne odchylenia od normy gramatycznej, a dalej figury mowy (schematy) oraz figury myśli (tropy).