Po krótkim ostrzale moździerzowym wieś z łatwością zajęto. Kompania C składała się najbardziej doświadczonych żołnierzy 4 Batalionu. W międzyczasie Kompania B opuściła już Szu’afat i pod osłoną ciemności nocy zajęła pozycje u podnóża wzgórza wioski An-Nabi Samu’il. Dowódca batalionu zdawał sobie sprawę z opóźnienia – Kompania D nie była w stanie udzielić wsparcia w ataku na An-Nabi Samu’il. Tabenkin wiedział także, że w skład Kompanii B wchodzili zupełnie nowi żołnierze – byli to najczęściej nowo przybyli imigranci, którym brakowało jeszcze doświadczenia na polu walki. Dowodzili nimi doświadczeni oficerowie, było to jednak za mało i razem stanowiło dużą słabość. Dodatkowo, nadchodzący świt powodował, że atakujący żołnierze byli dobrze widoczni i stanowili łatwy cel dla obrońców. Z tych powodów Tabenkin wydał rozkaz odwołania ataku na An-Nabi Samu’il. Z nie do końca jasnych przyczyn rozkaz ten nie został wykonany (być może nie dotarł – istnieją rozbieżne relacje).