Dorobek naukowy Antoni Dobrzański pozostawił ponad sto prac naukowych, z których większość dotyczyła rynologii i otiatrii. W 1925 przeprowadził cykl badań nad stosowaniem lipidolu w diagnostyce rentgenologicznej przy schorzeniach jam szczękowych w leczeniu chorób zatoki szczękowej i diagnostyce chorób płucnych. W 1931 przedstawił nowe informacje dotyczące diagnostyki i leczenia twardzieli, w 1933 opracował własny sposób przeprowadzania operacji plastycznej korygującej wrodzone zniekształcenie małżowiny usznej, a w 1948 nosa i krtani. W 1952 po raz pierwszy zastosował własną metodę leczenia brodawczaków krtani poprzez zastosowanie przegrzania diatermicznego.
Opracowania O potrzebie zastąpienia przyrządu Belloqa sondą własnego pomysłu (1947); Nowy sposób operacyjnego zamknięcia przetok zausznych (1948); Leczenie przerostu tkanki edenoidalnej (1950);
Członkostwo Filister honorowy Polskiej Korporacji Akademickiej „Obotritia”; Członek korespondent /1948/, a następnie członkiem zwyczajny (1951) Towarzystwa Naukowego Warszawskiego;