thumb|Teodor Studyta Schizma moechiańska, również mojchiańska, moichiańska – kontrowersja teologiczna w Kościele wschodnim na przełomie VIII i IX wieku, wybuchła wokół kwestii legalności powtórnego zawarcia związku małżeńskiego przez cesarza Konstantyna VI.
W roku 795 młody cesarz rozwiązał zaaranżowane kilka lat wcześniej przez jego matkę małżeństwo z żoną Marią, a następnie ożenił się powtórnie ze swoją kochanką. Drugie małżeństwo władcy, zawarte z naruszeniem praw kościelnych, spotkało się z opozycją części Kościoła, związanej z klasztorem Studion i osobami Platona z Sakkoudionu oraz Teodora Studyty. Ogłosili oni, iż cesarz popełnił grzech cudzołóstwa (gr. μοιχεία, stąd nazwa schizma moechiańska tj. cudzołożna). Poparcia mnichom udzieliła matka Konstantyna, cesarzowa Irena. Z kolei patriarcha Konstantynopola Tarazjusz zajął niezdecydowane stanowisko – odmówił przewodniczenia ceremonii ślubnej, ale pomimo nacisku mnichów nie potępił ani cesarza, ani kapłana Józefa, który udzielił mu ślubu. W odpowiedzi na ogłoszenie popadnięcia Konstantyna i Tarazjusza w ekskomunikę, cesarz zamknął klasztor Studion, uwięził Platona, zaś Teodora zesłał do Tesaloniki.