Władimir Iwanowicz Żdanow (ros. Влади́мир Ива́нович Жда́нов, ur. w Kijowie, zm. 19 października 1964 pod Belgradem) – radziecki dowódca wojskowy, generał pułkownik, Bohater Związku Radzieckiego (1944), Narodowy Bohater Jugosławii (1944).
Życiorys , miał wykształcenie średnie, pracował w elektrowni w Jessentukach. VIII 1920 wcielony do Armii Czerwonej, brał udział w wojnie domowej na Północnym Kaukazie, m.in. w walkach o Kisłowodzk, Piatigorsk, Nalczyk i Grozny. 1921 zdemobilizowany, ponownie powołany w 1923. Ukończył Kijowską Szkołę Piechoty (1926), kursy doskonalące dla dowódców (1932), następnie zaocznie Akademię Wojskową im. Michaiła Frunzego w Moskwie (1940). Członek WKP(b) od 1941, skończył przyśpieszony kurs w Akademii Sztabu Generalnego (1942). Od V 1942 na froncie II wojny światowej, 19 V 1942 - 9 I 1943 szef sztabu 13 Korpusu Pancernego, przemianowanego następnie na 4 Gwardyjski Korpus Zmechanizowany. 7 VI 1943 mianowany generałem majorem wojsk pancernych. Od 1 do 17 VII 1942 tymczasowy p.o. dowódcy 13 Korpusu Pancernego, 31 III 1944 - 9 V 1945 dowódca 4 Gwardyjskiego Korpusu Zmechanizowanego. Jako dowódca wyróżnił się m.in. w bitwie pod Stalingradem, w walkach na południowej Ukrainie, operacji jassko-kiszyniowskiej, w zajmowaniu przez Armię Czerwoną Bułgarii, Jugosławii i Węgier.