1935–1936 uczestniczył w śledztwie w sprawie „spisku kremlowskiego” i „spisku trockistowsko-zinowiewskiego”. 29 listopada 1935 mianowany komisarzem bezpieczeństwa państwowego III rangi. W latach 1936–1937 pełnił funkcję ludowego komisarza spraw wewnętrznych Kraju Azowsko-Czarnomorskiego, wchodząc też w skład Krajowej „Trójki” NKWD. W czerwcu 1937 został odznaczony Orderem Lenina; otrzymał również Order Czerwonego Sztandaru. W grudniu 1937 został wybrany deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR z Kraju Dalekowschodniego. Od 1937 do 26 maja 1938 zajmował stanowisko ludowego komisarza spraw wewnętrznych Kraju Dalekowschodniego; na tym stanowisku był głównym organizatorem deportacji ponad 172 tysięcy Koreańczyków z Dalekiego Wschodu (głównie do Kazachstanu i Uzbekistanu).

13 lipca 1938 zbiegł do Mandżurii. W wywiadzie dla japońskiej gazety Yomiuri Shimbun stwierdził, że do niedawna popełniał wielkie zbrodnie przeciwko ludzkości i że jest zdrajcą, jednak zdradził tylko Stalina; ujawnił również rozmiary stalinowskiego terroru i metody działań NKWD. Współpracował z japońskim wywiadem;